Είναι το ένστικτο που καθορίζει πολλές αποφάσεις στη ζωή μας. Μπορεί να μπει πάνω από τη λογική και το συναίσθημα; Κάποιες στιγμές είναι αδύνατο να δεις τα όρια, να διαχωρίσεις τα πράγματα, να βγάλεις τις γραμμές που καθορίζουν τον τρόπο που σκέφτεσαι. Είναι εκείνη η στιγμή που το ένστικτο είναι τόσο δυνατό που προσπαθεί να επιβληθεί. Όσες εγγυήσεις και να πάρεις, όσα λόγια και να σου πουν, όσο όμορφα και να στα παρουσιάσουν, το ένστικτο έχει ήδη επιβληθεί στο μυαλό και τις σκέψεις σου. Περιμένεις απλά τη στιγμή που θα υλοποιήσεις αυτό που προσπαθείς να αποφύγεις.

Μαζί με όλα το ξέρω ότι έφυγες κι εσύ. Δεν σε κατηγορώ, ο καθένας θα το έκανε. Η μοναχικότητα της ύπαρξής μας ουσιαστικά καθορίζει τη μοίρα μας όσο κι αν πιστεύουμε ότι μαζί με κάποιον άλλον μπορούμε να χαράξουμε την πορεία. Είχα τόσο καιρό να γράψω κι είμαι τόσο χαρούμενος που το κατάφερα, που αυτό μου αρκεί για να καταλάβω το πως νιώθω αυτή τη στιγμή. Δεν μπορείς να ρίχνεις ευθύνες σε καταστάσεις και συμπεριφορές που εσύ προκάλεσες. Καμία φορά είναι καλό να αποδέχεσαι ότι η ζωή σου βάζει πολλές προκλήσεις κι αυτή είναι μία από τις πιο σκληρές, αλλά όχι η χειρότερη.

Αδυνατώ να αρνηθώ το πεπρωμένο μου με τον τρόπο που καθορίζεται για ακόμα μία φορά από το ένστικτό μου. Άλλωστε γνωρίζω βαθιά μέσα μου πως ποτέ δεν με οδήγησε σε αδιέξοδο, ποτέ δεν μου είπε ψέμματα, ποτέ δεν μου αρνήθηκε να αναλογιστώ ποια ήταν τα λάθη μου και τι με έφερε ως εδώ.

Είναι τόσο δύσκολο καμία φορά να επιστρέφεις στο απόλυτο μηδέν, εκεί από όπου ξεκίνησες, εκεί από όπου προέρχεσαι, εκεί που δεν υπάρχει τίποτα παρά το απόλυτο κενό. Πως να διαχειριστείς κάτι τέτοιο όταν τα χρόνια έχουν περάσει κι εσύ νιώθεις αδύναμος να αντιδράσεις στις μεγάλες προκλήσεις του εαυτού σου.

Είναι η σκέψη που με σκοτώνει για ακόμα μία φορά, ο εγωισμός και η αλαζονεία για το ποιος είμαι, από που προέρχομαι και το που μπορεί να πηγαίνω άραγε; Είναι αυτές οι μέρες που λίγο πριν σε κάνουν πιο δυνατό σε κάνουν να νιώθεις το απόλυτο τίποτα. Κλείνεις τα μάτια κι ακούς την ανάσα σου χωρίς να μπορείς να καταλάβεις αν ζεις ή αν πέθανες, αν είσαι εδώ ή κάπου αλλού, αν μπορείς να σηκωθείς ή αν το σώμα σου παραμένει μουδιασμένο από το σοκ.

Μου αρέσει να διαβάζεις τη σκέψη μου, αλήθεια τι παραλογισμός είναι αυτός ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που προσπαθούν να επικοινωνήσουν; Είχα τόσο καιρό να ακούσω μουσική κι αναρωτιέμαι αν το γράψιμο μαζί με τη μουσική είναι ένας συνδυασμός που με βοηθούν να προχωράω όταν όλα γύρω μου φαντάζουν τόσο στάσιμα, βαρετά και ξένα. Από την άλλη, πως γίνεται να νιώθεις τόσο ξένο κάτι που έχεις τόσο κοντά σου; Είναι μήπως η ανθρώπινη τρέλα που όσο και αν προσπαθείς να την αποφύγεις έρχεται συνεχώς να στο υπενθυμίσει ότι δεν είσαι αυτός που νομίζεις και πως όσο και να προσπαθήσει κανείς να αποφύγει το πεπρωμένο του, η μοιραία πτώση έρχεται αναπόφευκτα.

Τα χρόνια περνάνε αλλά τα λάθη παραμένουν ίδια ξανά και ξανά, οι ευκαιρίες χάνονται, οι άνθρωποι πληγώνονται και τα ερωτήματα μετά από τόσο καιρό εξακολουθούν να βασανίζουν το μυαλό μου όπως τότε που ήμουν παιδάκι και προσπαθούσα να απαντήσω σε όλα τα γιατί που δεν με άφηναν να κοιμηθώ.