Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021

H χαμένη στιγμή

 Η στιγμή χάθηκε. Την άφησες να φύγει. Οι προτεραιότητες ζύγισαν η μία την άλλη, αναμετρήθηκαν στα ίσα με πόνο και βάρδια καρδιά στο βασανισμένο σου μυαλό. Η στιγμή όμως πέρασε. Την πήρε ο χρόνος και τίποτα πια δεν μπορεί να τη φέρει πίσω.

Προσπάθησες να την αναζητήσεις, έκανες το υποσυνείδητό σου άνω κάτω μέχρι να την βρεις. Κατάφερες να την νιώσεις, αλλά δεν ήταν αληθινή γιατί ο χρόνος πίσω δεν κοιτάει. Το πέρασμα του είναι βίαιο, αναίσθητο, σκληρό, καταιγιστικό.

Η στιγμή περνά και χάνεται. Νομίζεις πως μπορεί να την παγώσεις μέσα από ένα μήνυμα ή μία φωτογραφία. Η στιγμή όμως είναι συναίσθημα και το συναίσθημα δεν παγώνει.

Μην κλαις όμως γι αυτό που έχασες γιατί θα χάσεις την επόμενη. Βρες τη δύναμη να συνεχίσεις γιατί οι στιγμές διάλειμμα δεν κάνουν. Ένα αυτοκίνητο δίχως τιμόνι, με σπασμένα φρένα σε μία απέραντη κατηφόρα.

Έτσι βάρβαρη είναι η ζωή που λάθη δεν συγχωρεί και πίσω δεν κοιτάει.

Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2021

3-IRON (Ολομόναχοι μαζί)

Το “Ολομόναχοι μαζί” όσες φορές και να το δεις έχει κάτι να σου δώσει και είναι μία από τις αγαπημένες μου ταινίες παρά το γεγονός ότι την “ανακάλυψα” σχετικά πρόσφατα ελέω λοκντάουν. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η επιλογή μου να είναι αυτή η πρώτη για την οποία θα ήθελα να γράψω δύο λόγια σε αυτό το ξεκίνημα του blog. 

Ο Κορεάτης σκηνοθέτης Κιμ Κι-Ντουκ δημιουργεί ένα ακόμα αριστούργημα, αυτή τη φορά χωρίς να χρειαστεί να “μιλήσει”. Οι εικόνες, τα πλάνα, η επιβλητική σιωπή, η εξαιρετική ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστών, τα εκφραστικά τους μάτια και οι αρμονικές κινήσεις τους τα λένε όλα. “Πολλές ταινίες χρησιμοποιούν υπερβολικά πολλούς διαλόγους, αλλά οι περισσότερες λέξεις δεν τις κάνουν απαραίτητα πιο κατανοητές. Ήθελα το κοινό να έρθει πιο κοντά στους χαρακτήρες μειώνοντας τους διαλόγους όσο περισσότερο γίνεται” αναφέρει ο ίδιο ο σκηνοθέτης.

Ο Τάε Σουκ, ο νεαρός πρωταγωνιστής μοιράζει φυλλάδια στα σπίτια και όταν καταλαβαίνει ότι οι ένοικοι λείπουν τότε βρίσκει την ευκαιρία και “εισβάλει” στο χώρο τους όπου και περνάει κάποιες ημέρες. Δεν κλέβει όμως, δεν καταστρέφει, δεν λεηλατεί. Σέβεται το χώρο, περιποιείται τα λουλούδια, επιδιορθώνει πράγματα, γεμίζει με την ανθρώπινη παρουσία του τα άδεια παγωμένα ντουβάρια. Το κάνει καλύτερα κι από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες παρά το γεγονός ότι είναι ένα ξένος, με τεράστιο σεβασμό στην ξένη ιδιοκτησία και σε αυτά τα απλά μικρά καθημερινά πράγματα που αγαπάει. Ιδιοφυής ο τρόπος με τον οποίο ο Κιμ Κι-Ντουκ θέλει να παρουσιάσει τη διττή μορφή του κόσμου γύρω μας. Μία κοπέλα κακοποιημένη στην πραγματικότητα θα καταφέρει να βρει τον δικό της άγγελο. Αυτόν, που θα γίνει η σκιά της και από την πεζή πραγματικότητα του βίαιου συζύγου θα την μεταφέρει τελικά στην ιδεατή ψυχική ένωση-λύτρωση. 

Με τρόπο που δεν εξηγείται τελικά ο νεαρός πρωταγωνιστής καταφέρνει να γίνει αόρατος και να γίνεται αντιληπτός μόνο από την αγαπημένη του, ενώ η τελευταία σκηνή της ταινίας μας λέει πως είναι αδύνατο να καταλάβουμε αν ο κόσμος που ζούμε είναι μία πραγματικότητα ή ένα όνειρο. Ο Κιμ Κι-Ντουκ αφήνει στον καθένα μας να ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο αυτό το ιδιαίτερο τέλος με το ζευγάρι πάνω στην ζυγαριά και τη βελόνα κολλημένη στο μηδέν. Μία καταπληκτική ταινία με φιλοσοφικά και μη ζητήματα τα οποία μας παρουσιάζονται με έναν ιδιοφυέστατο τρόπο.

Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2021

A pianist in Paris

 


Το μονοπάτι στη θάλασσα - Αντώνης Σουρούνης

"Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα. Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί.

Και τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπά-Γιώργης που μας τα έδινε δε μας μετρούσε με τη μεζούρα. Ο κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σεΐχης Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. Η ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο και την είδα πάνω στο τραπέζι του δασκάλου μπόρεσα να την αγκαλιάσω. Τα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες μέχρι να χαθεί, γιατί θ αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο. 

Τηλέφωνο ούτε ακούγαμε ούτε βλέπαμε. Για να το δει κανείς, έπρεπε να φάει ξύλο.Αν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου. Αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας. Το φαί ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα. 

Κλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις. Το μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμία όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγκουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά"

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2020

Γύμνια (1)

Σιγά σιγά πλησιάζω με την ανυπομονησία και την περιέγεια του πρωτάρη. Το αχνός φως που μπαίνει από το μισόκλειστο παράθυρο κάνει το σώμα της φωτεινό και σκοτεινό την ίδια στιγμή. Η σκέψη μου θολή, το στόμα θέλει να μιλήσει, αλλά δεν μπορεί. Στιγμές σαν κι αυτές που απολαμβάνεις ένα εξαιρετικό κρασί και θέλεις να συνεχίσεις να το μυρίζεις και να το γεύεσαι πριν καταφέρεις να αρθρώσεις τις πρώτες συλλαβές για την ποιότητά του. Όμως ο χρόνος δεν φτάνει για να πεις έστω ένα καλό λόγο. 

Έξω φυσάει δυνατά και ο ήχος περνάει από το παράθυρο. Η απλότητα της στιγμής με λύνει και με οδηγεί σε διαφορετικούς κόσμους. Κι ενώ παραμένω μπερδεμένος μέσα στις σκέψεις μου για τη σχέση των λέξεων με τους ανθρώπους και την ικανότητα αμφότερων να παίζουν μεταξύ τους, το γυμνό της πλέον σώμα είναι μπροστά μου φανερό κι υπέροχο, ιδρωμένο κι αμήχανο, ξαπλωμένο απάνω στα κουρέλια του κρύου δωματίου μου. Αναρωτιέμαι αν ζω κάτι πραγματικό ή μήπως είναι όνειρο όπως αυτά που βλέπω τα βράδια όταν είμαι μακριά της. Οι σκέψεις συνεχίζουν να πηγαίνουν πέρα δώθε, ενώ τα σωθικά μου βράζουν σαν τη λάβα της φωτιάς στο ηφαίστειο που είναι έτοιμο να εκραγεί. Δεν είναι η σωματική ανάγκη, αλλά η έξαψη του είναι μου, το ύψιστο συναίσθημα της ηδονής πριν την ηδονή, αυτή του μυαλού, της εικόνας και της φαντασίωσης. Αυτή τη μοναδική στιγμή που ακόμα και μία κραυγή ηδονής μπορεί να την καταστρέψει γιατί όλα τα εσωτερικά σφάλματα θα βγουν προς τα έξω και μετά το θεϊκό θα γίνει ξανά γήινο και η ανάσταση του πνεύματος θα γίνει ένα με την αμαρτία του σώματος. Και τότε όλα θα γίνουν ίδια ξανά και θα γυρίσουμε κι οι δύο, κι εγώ κι αυτή η νεράιδα, που έχω μπροστά μου, στην πεζή πραγματικότητά μας.

Χαμένη κι αυτή σε έναν κόσμο παραμυθένιο με κένταυρους και μάγισσες, βασίλισσες, ξωτικά και πνεύματα, καλά ή κακά δεν έχει καμία σημασία τώρα πια, δεν καταφέρνει να πει κουβέντα. Είναι η ηδονή μας που αγγίζει την τελειότητα της σιωπής, ένα ιδιαίτερο προνόμιο της ύπαρξης, μία επιλογή της σκέψης και του μυαλού. Η φωτιά καίει το σώμα μας, χαιρόμαστε που πεθαίνουμε ζωντανοί από πόθο για ηδονή. Αυτή η στιγμή δεν θα τελειώσει παρά μόνο αν φύγουμε, και ακόμα και τότε είναι άγνωστο αν η ψυχή μας θα είναι για πάντα στιγματισμένη από έναν πλατωνικό έρωτα που ποτέ δεν καταφέραμε να κάνουμε πραγματικότητα.