Πέμπτη 3 Μαρτίου 2022

Δημιούργησα το χρόνο κι επιχείρησα να σε κλείσω μέσα. Ω, μα τι ανόητος που πίστεψα πως μου ανήκεις.

Νιάτα όμορφα κι αθώα που γεράσανε πρόωρα πληρώνοντας τη ματαιοδοξία τους. Μπορεί το παρόν να αποκτήσει ξανά την αξία που του αναλογεί;

Η αιωνιότητα ήταν αυτή που έκανε τον προορισμό μας να μοιάζει με τίποτα και το κενό που ξεκινάει από την ψυχή μας να καταλήγει στα ανεκπλήρωτα όνειρα της παιδικής μας ηλικίας.

Μήπως στην έννοια του τίποτα μπορούμε να βρούμε το φως που χάσαμε;

Ο έρωτας είναι ακόμα υπαρκτός για τον άνθρωπο; Να ναι άραγε το μόνο που μας απέμεινε να κυνηγάμε;

Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2022

 



Άκου πόσο αρμονικά δένει ο Beethoven με τον ήχο του ποταμιού και το κελάηδημα των πουλιών, πως η μουσική του γίνεται ένα με τη φύση. Μα πόση ομορφιά, πόση ομορφιά! Είναι η εξύψωση του πνεύματος, η γαλήνη της ψυχής. Είναι ο έρωτας, η ποίηση, η μουσική. Είσαι εσύ!


Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2022

Μία βραδιά στο Μπουρδέλο

 "Αυτός ο κόσμος είναι δικός μου", μου είπες κι εγώ σε κοίταξα περίεργα. Νόμιζες ότι εκείνη τη στιγμή φαινόσουν δυνατή, αλλά στα μάτια σου φαινόταν η ανάγκη για επιβεβαίωση. Κούνησα το κεφάλι μου γιατί αυτό χρειαζόσουν για να συνεχίσεις, δεν ήθελα αυτό το χαμόγελο να πάψει να με κοιτάει.

Η ματιά σου έλαμπε από ικανοποίηση, το σώμα σου γεμάτο ενέργεια, στα αυτιά μου ηχούσε το Adagio της τελευταίας Σονάτας του Beethoven, χαμένος σε μία παράλληλη σκηνή, όπου τα κορμιά μας παραδωμένα στην ηδονή παλεύουν να ικανοποιήσουν τις φαντασιώσεις του μυαλού μας. Το κορμί σου μία απέραντη θάλασσα, που θα μπορούσα να χαζεύω όλο το βράδυ βυθισμένος στις σκέψεις μου. Τι σημασία έχουν τα λόγια όταν δύο κορμιά διψάνε το ένα για το άλλο; Τι σημασία έχει τι θέλουν τα κορμιά όταν τα λόγια διαψεύδουν τα μάτια; "Κρυώνω" μου είπες κι ένιωσα τον παγωμένο αέρα να με χαϊδεύει απαλά στο κεφάλι.

Πήρες το χαρτί και σχεδίασες ένα κορίτσι με ράστα. Όσο παρατηρούσα τα δάχτυλα σου, που ήταν γεμάτα ζωγραφιές και σχέδια, εσύ συνέχιζες να προσθέτεις σχήματα και χρώματα στο κορίτσι. Το χάϊδευες απαλά με τον ίδιο τρόπο που τα μάτια μου χαϊδεύουν το κορμί σου. Το κορίτσι καθόταν πάνω σε μία πεταλούδα και κρατούσε δύο κόκκινα τριαντάφυλλα. Ένας επιβλητικός δράκος το κυνηγούσε με τον ίδιο τρόπο που το παρελθόν μας στοιχειώνει τις αθώες στιγμές του παρόντος. Και τότε κατάλαβα πως αυτό το κορίτσι ήσουν εσύ.

"Γνωρίζεις άραγε τι γεύση έχει το ρούμι;", μου είπες κι εγώ ξαφνιάστηκα. Τα αρώματα των φρούτων αναδύονταν, αλλά η μυρωδιά του κορμιού σου κυριαρχούσε ακόμα στο χώρο. Ήπιες από το δικό μου ποτήρι με την αθωότητα του μικρού κοριτσιού που θέλει να δοκιμάσει για πρώτη φορά xόρτο και να μαστουρώσει. Μου ήταν αδύνατο να διαχειριστώ αυτή την αθωότητα.

Το κατάλαβες και χαμογέλασες. Ήμουν έρμαιο των διαθέσεων σου κι αυτό σε ικανοποιούσε. Ένα κομμάτι σου έμεινε μέσα μου. Η σκέψη σου, τα θέλω σου, η παρουσία σου στο μυαλό μου, η υπενθύμιση της θέσης μου στην ζωή σου μου δείχνει καθημερινά την πραγματική μου γύμνια. Μου έδωσες τόσο λίγο, ήθελα τόσο πολύ.

Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2022

Τα χρόνια περνάνε, το παρελθόν μετατρέπεται σε μέλλον. Σε μία κουβέντα μας μου είπες πως οποιοσδήποτε σου δημιουργεί συναισθήματα μένει για πάντα μέσα σου. Κι εγώ θα είμαι εδώ για σένα για πάντα γιατί σε αγαπώ. Μπορείς να σβήσεις τα πάντα, αλλά όχι τα συναισθήματα. Κι ό,τι όμορφο αισθάνθηκες δεν μπορείς να το διαγράψεις. Κι αν το μισήσεις αυτό που αγάπησες να είσαι περήφανος γιατί εξακολουθεί να είναι μέσα σου. Γιατί δεν υπάρχει αγάπη εκεί που δεν υπάρχει μίσος, ούτε ηρεμία εκεί που δεν υπάρχει οργή.

Δεν σου απάντησα γιατί δεν ήξερα τι να σου πω. Ήταν πολύ δυνατό για να είναι αληθινό κι εγώ δεν ήμουν έτοιμος γι αυτό. Το παρελθόν μετατράπηκε σε μέλλον, αλλά έμεινα να κυνηγάω το παρόν. Ή μήπως αυτό με κυνηγάει; Τελικά δεν υπάρχει γιατρικό για την αγάπη και τον έρωτα; Μήπως είναι αισθήματα που δεν μπορούν να γιατρευτούν παρά μόνο να τα παραμερίσεις; Γιατί έτσι δεν γίνεται με όλα τα σπουδαία πράγματα; Μένουν για πάντα, αιωρούνται γύρω σου, βρίσκονται κοντά σου. Σαν ένα μεγάλο μάτι που σε παρακολουθεί συνεχώς. Σαν ένας άγγελος που πετάει δίπλα σου έτοιμος να θυσιαστεί μαζί σου.

Τότε έσκυψε και με φίλησες, μου ζήτησες να κλείσω τα μάτια, με άγγιξες σαν να ήταν η τελευταία φορά. Ήταν, αλλά δεν το κατάλαβα. Είναι οι επιλογές μας που κάνουν εμάς, με ρώτησες. Υπάρχει γραφτό που μας καθοδηγεί και μας υπονομεύει ή είμαστε εμείς που φτιάχνουμε τη μοίρα μας; Με αγαπάς επειδή σε αγαπώ ή θα με αγαπάς και τώρα που φεύγω;

Δεν πρόλαβα να σου απαντήσω, όσο κι αν το ήθελα. Εξαφανίστηκες με τον ίδιο τρόπο που ήρθες, τα άφησες όλα όπως τα βρήκες. Είναι άραγε ο φόβος για το άγνωστο που κρατάει πίσω τους ανθρώπους ή μήπως η δύναμη της συνήθειας και τα ψεύτικα όνειρα; Ήθελα να σου κάνω μία τελευταία ερώτηση. Δεν μπορείς να χάσεις κάτι που σου ανήκει, ούτε να αφήσεις κάτι που δεν είχες.

Έγινες το αεράκι που φυσάει στην αυλή μου τα απογεύματα, μου έλεγες κάθε φορά που έφευγα μακριά σου, ο ήχος των ξύλων που καίγονται τα βράδια μέσα στο αναμμένο τζάκι, το απαλό άρωμα του καφέ που μυρίζω τα πρωινά. Είσαι η μουσική που ηχεί γλυκά μέσα μου όταν ξαπλώνω και κοιτάω το ταβάνι, ο αργός ρυθμός της ανάσας που φουσκώνει το στήθος μου όταν κοιτάω τα αστέρια.

Είναι άραγε ο άνθρωπος τόσο σκληρός; Με άφησες ή σε έδιωξα, είσαι αυτή που κουράστηκες ή σε σκότωσε το εγώ μου; Ποτέ δεν θα μάθω αν ήμουν τόσο δυνατός όσο έλεγες, μείνε μαζί μου, παρέ με αγκαλιά όπως τότε. 

Ήταν τα θέλω μου πάντα τόσο γελοία όσο φαίνονται τώρα; Άσε με να ξαπλώσω στα λεπτά σου πόδια, χάιδεψε τα μαλλιά μου με τα όμορφα μακριά σου δάχτυλα. 

Γιατί δεν μου είπες ποτέ ότι η ματαιοδοξία οδηγεί τον άνθρωπο σε αδιέξοδο;

Θέλω να κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ, να σε ονειρευτώ μαζί μου για μία τελευταία φορά. 

Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2022

Μου αρέσει να γράφω, ενώ βρίσκεσαι ξαπλωμένη δίπλα μου. Δεν θέλω να ξέρω πως γνωριστήκαμε, δεν έχει καμία σημασία. Το λάγνο βλέμμα σου κυριαρχεί στη σκέψη μου. Η θέα του γυμνού κορμιού σου κάτω από τα άσπρα σεντόνια μου αποσπάει την προσοχή. Συγχώρα με που δεν μπορώ να το αγγίξω. Είναι που με θαμπώνουν τα μάτια σου και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Θέλω να γράψω για σένα αυτά που δεν πρόλαβα να σου πω.

Είσαι ερέθισμα στιγμιαίο ή μόνιμο; Δεν μου αρέσει το μόνιμο. Προτιμώ το στιγμιαίο. Είναι όμορφη η στιγμή. Είσαι όμορφη κι εσύ. Τι είναι πιο όμορφο άραγε; Εσύ ή η στιγμή; Εσύ στην στιγμή ή η στιγμή με σένα; Γιατί οι άνθρωποι προτιμούν το μόνιμο; Κι εγώ ίσως προτιμώ το μόνιμο. Ή μήπως κάτι παραπάνω από το στιγμιαίο και κάτι λιγότερο από το μόνιμο; Μετά όμως έχει ημερομηνία λήξης. Ούτε αυτό μου αρέσει. Εσένα; Τι σου αρέσει άραγε; Το μόνιμο, ναι, το μόνιμο. Όχι, δεν μπορεί.  Είναι δύσκολο να ξεκινάς αυτό που ξέρεις ότι θα τελειώσει. Να ζητάς εκεί που ξέρεις ότι δεν έχει να δώσει. Περίεργα φαίνονται όλα σήμερα. Δεν είναι. Φαίνονται. Πολλά φαίνονται και δεν είναι. Τα περισσότερα άλλωστε είναι και δεν φαίνονται.

Είσαι μία φαντασία ή μία πραγματικότητα; Υπάρχεις, δεν υπάρχεις. Τόσο κοντά, μα τόσο μακριά, τόσο αληθινή, μα τόσο ψεύτικη. Είσαι γοητευτική και ταυτόχρονα απόμακρη, ξεχωριστή και παράλληλα συνηθισμένη. Είσαι ένα όνειρο μέσα σε μία πραγματικότητα που γίνεται πραγματικότητα μέσα στο όνειρο.

Μου αρέσει να παίζω με τις λέξεις. Μου αρέσει να παίζω και με το μυαλό. Ίσως περισσότερο με τις λέξεις. Το μυαλό κουράζεται, τα λόγια είναι ασταμάτητα. Τα λέμε για να τα πούμε. Λες κι εγώ να στα λέω για να στα πω; Μπορεί. Δεν θα ήθελα να είμαι έτσι. Ας ήμουν αλλιώς, λίγο, όχι πολύ, λίγο. Δεν ξέρω αν είμαι. Αλήθεια δεν ξέρω.

Σου έχω πει πως όλα είναι μπερδεμένα. Είπες. Μπερδεμένα ήταν, αλλά έγιναν απλά γιατί αυτά σήμερα είναι πιο μπερδεμένα και μπροστά σε αυτά τα άλλα έγιναν απλά. Έτσι είναι, το παρελθόν είναι πιο απλό από το παρόν. Το παρόν μπερδεύεται. Μπερδευτήκαμε γενικότερα. Οι στιγμές, τα θέλω, οι φαντασιώσεις, τα λόγια. Το παρελθόν με το παρόν και το παρόν με το μέλλον γιατί ήρθαν το παρελθόν και το μέλλον στο παρόν και δεν έμεινε παρόν.

Περίεργη νύχτα, περίεργο και το ταξίδι. Είναι πολλές οι ώρες, αλλά ωραία η παρέα. Είναι όμορφη η σκέψη σου και γλυκιές οι στιγμές. Δεν μιλάς, δεν απαντάς. Είσαι απόμακρη, σκεπτική και φοβισμένη. Φοβισμένη όχι. Δεν είσαι. Δεν ξέρω. Μάλλον δεν είσαι. Μακάρι να μην είσαι.

Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2022

Το καλοκαίρι

 "Φυσικά η πέτρα δεν καταστρέφεται. Απλά και μόνο της αλλάζουν θέση. Πάντως, θα διαρκέσει περισσότερο από τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν. Προς το παρόν, βοηθά τη θέλησή τους για δράση. Σίγουρα όμως κι αυτό ακόμα είναι ανώφελο. Βέβαια, η αλλαγή θέσης των πραγμάτων είναι δουλειά των ανθρώπων: Πρέπει να διαλέξουν αν θα κάνουν αυτό ή τίποτα"

Αλμπέρ Καμύ (1954)

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2022

Τι είμαστε

Τι είμαστε;
ένα τίποτα είμαστε, 
φτερό στον άνεμο, που πάει πέρα δώθε.

Πότε ήρθαμε, πότε φύγαμε, πόσα ζήσαμε, 
λουλούδια φυτεμένα στις λάσπες, 
βαρκούλες στο έλεος των κυμάτων.

Τι είμαστε;
μυρμήγκια της ύπαρξης, 
ασήμαντοι, μικροί, πρόσκαιρα ζωντανοί.

Στρατιωτάκια της φύσης, 
σκλάβοι του χρόνου, 
παντοτινοί μετανάστες στην αιωνιότητα.