Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2022

Το καλοκαίρι

 "Φυσικά η πέτρα δεν καταστρέφεται. Απλά και μόνο της αλλάζουν θέση. Πάντως, θα διαρκέσει περισσότερο από τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν. Προς το παρόν, βοηθά τη θέλησή τους για δράση. Σίγουρα όμως κι αυτό ακόμα είναι ανώφελο. Βέβαια, η αλλαγή θέσης των πραγμάτων είναι δουλειά των ανθρώπων: Πρέπει να διαλέξουν αν θα κάνουν αυτό ή τίποτα"

Αλμπέρ Καμύ (1954)

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2022

Τι είμαστε

Τι είμαστε;
ένα τίποτα είμαστε, 
φτερό στον άνεμο, που πάει πέρα δώθε.

Πότε ήρθαμε, πότε φύγαμε, πόσα ζήσαμε, 
λουλούδια φυτεμένα στις λάσπες, 
βαρκούλες στο έλεος των κυμάτων.

Τι είμαστε;
μυρμήγκια της ύπαρξης, 
ασήμαντοι, μικροί, πρόσκαιρα ζωντανοί.

Στρατιωτάκια της φύσης, 
σκλάβοι του χρόνου, 
παντοτινοί μετανάστες στην αιωνιότητα.

Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2021

Τι γεύση έχει ο θάνατος;

Τα σοκάκια της πόλης είναι γεμάτα χαμόγελα και φωνές. Βλέπω τους φωτισμένους δρόμους, τα στολισμένα κτίρια με χρώματα, ζωντανούς και χαρούμενους ανθρώπους. Άραγε να είναι από πραγματική ευτυχία ή από απέραντη δυστυχία; Εσύ εκεί, τόσο διαφορετική, τόσο απρόσμενα δυστυχισμένη. Η εικόνα σου στοιχειώνει την ύπαρξη μου. Συγχώρεσε με που για μία στιγμούλα σε ξέχασα. 

Χαμένη στις σκέψεις σου, το μαλλί ατημέλητο, τα χείλη δεν χαμογελούν πια,
το βλέμμα σου απλανές, τα χέρια τρέμουν, δεν επικοινωνείς με το περιβάλλον, 
βλέπω τα δακρυσμένα μάτια σου στον ύπνο μου και ξυπνάω ιδρωμένος, 
θέλω αν σε ρωτήσω μα φοβάμαι την απάντησή σου.
Πως είναι η μυρωδιά του θανάτου;

Τα βράδια περπατάω με το κεφάλι ψηλά γιατί φοβάμαι να κοιτάξω κάτω. Δεν θέλω να αντικρίσω όλη την δυστυχία της πόλης αυτές τις ημέρες. Ντρέπομαι να κοιτάξω στα μάτια αυτούς που πεινάνε. Για μία στιγμούλα νόμισα πως μπορώ να σε νιώσω, συγχώρεσέ με, με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα.

Δεν μπορείς να σταθείς στα πόδια σου, τα δάκρυα κυλάνε στο πρόσωπο σου,
αβοήθητη και μόνη σε ένα κόσμο που δεν νοιάζεται.
Ένα χάδι, μία αγκαλιά, τρυφερά λόγια προσπαθούν να ξεκλειδώσουν την καρδιά σου, 
δεν έχουν καμία σημασία πλέον, 
Αποφεύγω τα θλιμμένα σου μάτια μα συνεχίζουν να με αναζητούν, 
πες μου, με τι μοιάζει ο θάνατος;

Θέλω να γίνω ξανά αυτό το παιδί που ζούσε ανέμελο. Θέλω για μία ημέρα να ξεχάσω τα πάντα, να κρύψω όλη την δυστυχία μέσα μου, να ξαπλώσω κάτω από τα σκεπάσματα και να ονειρευτώ αυτό που δεν μπορούν να δουν τα μάτια μου όσο είμαι ξύπνιος.

Έγινε ο πόνος συνήθεια, 
εξοικειωθήκαμε με την ιδέα της απώλειας, 
δεχθήκαμε την αδικία, δικαιολογήσαμε τη φθηνή ελπίδα που μας πούλησαν, 
πες μου σε παρακαλώ, θέλω να μάθω, 
τι γεύση έχει ο θάνατος;

Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2021

Άδικε άνθρωπε, άδικα σε κατηγόρησα. Με περιμάζεψες από την ανυπαρξία μου και μου πρόσφερες βοήθεια ανιδιοτελή. Μου σκούπισες τα δάκρυα σαν να ήμουν παιδί σου χωρίς να μου εξηγήσεις το γιατί. Μου έδωσες την καρδιά σου σε μία στιγμή που εγώ δεν θα το έκανα. Σαν αδερφό με αγκάλιασες και δεν με άφησες στιγμή μόνο. Σαν εραστή μου μίλησες ακουμπώντας τα χείλη σου στο βρώμικα δέρμα μου. Έτσι σου έμαθαν να κάνεις μου είπες ενώ εξακολουθώ να αποφεύγω την καλοσύνη των ματιών σου. Είναι που ντρέπονται γι αυτό που έγινα, ο θυμός γι αυτό που δεν έγινα.

Δώσε μου το χέρι σου, χάιδεψε το δέρμα μου, είμαστε από το ίδιο υλικό φτιαγμένοι. Νιώθεις τους παλμούς της καρδιάς μου; Την αγωνία της για το αύριο; Τη συμπόνοια της για σένα; Σκέφτομαι κι εγώ όπως εσύ, χαμογελάω, κλαίω, νιώθω. Κάποτε μπορούσα και να αγαπήσω. Κοιτά, κοιτά, πόσα κοινά έχουμε, το βλέπεις; Σε τι κόσμο μεγάλωσα και δεν μπορώ να είμαι σαν εσένα; Γιατί δεν είμαι κι εγώ άνθρωπος;

Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2021

Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν

 "...είμαι ένα κορίτσι που ζω σε μία σκηνή και σκέφτομαι αυτό τον κόσμο, όσο ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, όσο περιμένω την άδεια να φύγω από αυτό το μέρος.

Η πένα μου δεν θα σπάσει, μέχρι να τελειώσουμε με αυτή την ιστορία της ανισότητας και των διακρίσεων ανάμεσα στους ανθρώπινο είδος. Τα λόγια μου θα σπάνε πάντα τα σύνορα που χτίσατε"

Parwana Amiri (Γράμματα στον κόσμο από την Μόρια)

Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021

H χαμένη στιγμή

 Η στιγμή χάθηκε. Την άφησες να φύγει. Οι προτεραιότητες ζύγισαν η μία την άλλη, αναμετρήθηκαν στα ίσα με πόνο και βάρδια καρδιά στο βασανισμένο σου μυαλό. Η στιγμή όμως πέρασε. Την πήρε ο χρόνος και τίποτα πια δεν μπορεί να τη φέρει πίσω.

Προσπάθησες να την αναζητήσεις, έκανες το υποσυνείδητό σου άνω κάτω μέχρι να την βρεις. Κατάφερες να την νιώσεις, αλλά δεν ήταν αληθινή γιατί ο χρόνος πίσω δεν κοιτάει. Το πέρασμα του είναι βίαιο, αναίσθητο, σκληρό, καταιγιστικό.

Η στιγμή περνά και χάνεται. Νομίζεις πως μπορεί να την παγώσεις μέσα από ένα μήνυμα ή μία φωτογραφία. Η στιγμή όμως είναι συναίσθημα και το συναίσθημα δεν παγώνει.

Μην κλαις όμως γι αυτό που έχασες γιατί θα χάσεις την επόμενη. Βρες τη δύναμη να συνεχίσεις γιατί οι στιγμές διάλειμμα δεν κάνουν. Ένα αυτοκίνητο δίχως τιμόνι, με σπασμένα φρένα σε μία απέραντη κατηφόρα.

Έτσι βάρβαρη είναι η ζωή που λάθη δεν συγχωρεί και πίσω δεν κοιτάει.

Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2021

3-IRON (Ολομόναχοι μαζί)

Το “Ολομόναχοι μαζί” όσες φορές και να το δεις έχει κάτι να σου δώσει και είναι μία από τις αγαπημένες μου ταινίες παρά το γεγονός ότι την “ανακάλυψα” σχετικά πρόσφατα ελέω λοκντάουν. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η επιλογή μου να είναι αυτή η πρώτη για την οποία θα ήθελα να γράψω δύο λόγια σε αυτό το ξεκίνημα του blog. 

Ο Κορεάτης σκηνοθέτης Κιμ Κι-Ντουκ δημιουργεί ένα ακόμα αριστούργημα, αυτή τη φορά χωρίς να χρειαστεί να “μιλήσει”. Οι εικόνες, τα πλάνα, η επιβλητική σιωπή, η εξαιρετική ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστών, τα εκφραστικά τους μάτια και οι αρμονικές κινήσεις τους τα λένε όλα. “Πολλές ταινίες χρησιμοποιούν υπερβολικά πολλούς διαλόγους, αλλά οι περισσότερες λέξεις δεν τις κάνουν απαραίτητα πιο κατανοητές. Ήθελα το κοινό να έρθει πιο κοντά στους χαρακτήρες μειώνοντας τους διαλόγους όσο περισσότερο γίνεται” αναφέρει ο ίδιο ο σκηνοθέτης.

Ο Τάε Σουκ, ο νεαρός πρωταγωνιστής μοιράζει φυλλάδια στα σπίτια και όταν καταλαβαίνει ότι οι ένοικοι λείπουν τότε βρίσκει την ευκαιρία και “εισβάλει” στο χώρο τους όπου και περνάει κάποιες ημέρες. Δεν κλέβει όμως, δεν καταστρέφει, δεν λεηλατεί. Σέβεται το χώρο, περιποιείται τα λουλούδια, επιδιορθώνει πράγματα, γεμίζει με την ανθρώπινη παρουσία του τα άδεια παγωμένα ντουβάρια. Το κάνει καλύτερα κι από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες παρά το γεγονός ότι είναι ένα ξένος, με τεράστιο σεβασμό στην ξένη ιδιοκτησία και σε αυτά τα απλά μικρά καθημερινά πράγματα που αγαπάει. Ιδιοφυής ο τρόπος με τον οποίο ο Κιμ Κι-Ντουκ θέλει να παρουσιάσει τη διττή μορφή του κόσμου γύρω μας. Μία κοπέλα κακοποιημένη στην πραγματικότητα θα καταφέρει να βρει τον δικό της άγγελο. Αυτόν, που θα γίνει η σκιά της και από την πεζή πραγματικότητα του βίαιου συζύγου θα την μεταφέρει τελικά στην ιδεατή ψυχική ένωση-λύτρωση. 

Με τρόπο που δεν εξηγείται τελικά ο νεαρός πρωταγωνιστής καταφέρνει να γίνει αόρατος και να γίνεται αντιληπτός μόνο από την αγαπημένη του, ενώ η τελευταία σκηνή της ταινίας μας λέει πως είναι αδύνατο να καταλάβουμε αν ο κόσμος που ζούμε είναι μία πραγματικότητα ή ένα όνειρο. Ο Κιμ Κι-Ντουκ αφήνει στον καθένα μας να ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο αυτό το ιδιαίτερο τέλος με το ζευγάρι πάνω στην ζυγαριά και τη βελόνα κολλημένη στο μηδέν. Μία καταπληκτική ταινία με φιλοσοφικά και μη ζητήματα τα οποία μας παρουσιάζονται με έναν ιδιοφυέστατο τρόπο.